Translate

Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Η (μη) μεταφορά μαθητών…

         

     Η κόρη μου το ξέρει, το περιμένει κάθε Σεπτέμβρη. Αυτό συμβαίνει από τότε που έδωσε εξετάσεις για να εισαχθεί στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Τότε πήγαινε στη Β' Γυμνασίου. Τώρα πηγαίνει στη Β' Λυκείου. Μέσα σ' αυτά τα τέσσερα χρόνια ποτέ δεν την εξέπληξε ευχάριστα ούτε το Υπουργείο Εσωτερικών, ούτε η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, ούτε ο Δήμος Πυλαίας (όπου υπάγεται το ΜΣΘ, αν και διαδημοτικό στη πράξη, αλλά αυτό είναι άλλη πονεμένη ιστορία), ούτε οι λεωφορειούχοι! Ούτε μια φορά δεν ξεφύγαμε από τη ρουτίνα τού «δεν έχουμε λεωφορεία μπαμπά τον Σεπτέμβρη, πάρ'το απόφαση!»…
    Αλλά δεν μπορώ! Όπως δεν μπορούν να το πάρουν απόφαση οι γονείς των 12.500 μαθητών του Ν. Θεσσαλονίκης που χρειάζονται μετακίνηση για να πάνε στα σχολεία τους… Γονείς κάθε χρόνο απορημένοι(!) που οι ίδιοι αναρμόδιοι-αρμόδιοι με πανομοιότυπο (κάθε, μα κάθε χρόνο) τρόπο κάνουν μπαλάκι τις ευθύνες και τις πετάνε ο ένας στον άλλο! Ο «αρμόδιος» της Περιφέρειας «ερμηνεύει» διαφορετικά από τον «αρμόδιο» του Δήμου, νόμους, διατάξεις και εγκυκλίους! Και πάντα περιμένουν κάποια «διευκρίνιση» από το Υπουργείο χωρίς την οποία έχουν τα «χέρια δεμένα»!
    Δεμένα χέρια; Για ρωτήστε και 25.000 γονείς που κάθε Σεπτέμβρη πρέπει να βρουν τρόπο να φτάσουν τα παιδιά τους στα σχολεία τους έγκαιρα και με ασφάλεια! Είναι υποχρεωμένοι είτε να μεταφέρουν 3-4 μαθητές μαζί με ΙΧ (όταν υπάρχει ΙΧ!) ή να εμπιστευθούν τις Δημόσιες Συγκοινωνίες (στην περίπτωση μας τον ΟΑΣΘ και το ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης, ή τον συνδυασμό 2 και 3 ακόμη και 4 δρομολογίων αυτών!)
   Φανταστείτε ένα παιδί που ξεκινάει από την Επανομή και πρέπει να πάει στην Πυλαία στο Μουσικό Σχολείο ή σε κάποιο ΕΠΑΛ του κέντρου. Στην καλύτερη περίπτωση θα χρειαστεί 3 συγκοινωνίες. Φανταστείτε τι ώρα πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι του και πόσο ευνοϊκές πρέπει να είναι οι ανταποκρίσεις των λεωφορείων για να φτάσει στην ώρα του στο σχολείο και να επιστρέψει το απόγευμα στο σπίτι του… 
   Βλέπω το παιδί μου που ξυπνάει στις 6 το πρωί και επιστρέφει στις 6 το απόγευμα, τουλάχιστον 3 ώρες νεκρές, χαμένες κάθε μέρα (!) και δυσκολεύομαι να το πάρω απόφαση πως και φέτος ζούμε τα ίδια! Μια κατάσταση που μπορεί να κρατήσει από 2 βδομάδες έως και 1,5 μήνα! Ξανά διαμαρτυρίες στην Περιφέρεια και στον Δήμο, ξανά «δράσεις», όπως η προχθεσινή στα «πράσινα φανάρια» (από τους γονείς των Δήμων Θέρμης και Θερμαϊκού)….
Δεν θα το πάρω απόφαση κόρη μου, ούτε θα το συνηθίσω…
(Προσπάθησα να μη σας κουράσω με νόμους, υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους. Ούτε με …νουμεράκια εκτός από τα στοιχειωδώς απαραίτητα!)

Κώστας Αντωνιάδης (με την ιδιότητα του πατέρα)
Θεσσαλονίκη Πέμπτη 25 Σεπτεμβρίου 2014
(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο Δρόμο της Αριστεράς το Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου 2014 με τίτλο "Πάρτο απόφαση μπαμπά")
http://www.e-dromos.gr/%CF%80%CE%AC%CF%81-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%86%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC/

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Παραμυθάκι



Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μικρή χώρα που την είχανε κάνει γιουρούσι τα λαμόγια με τα κοφτεράδόντιακαιταμεγάλανύχια ζούσε ένας μικρός πολύ μικρός Σύριζα. τον είχαν εγκαταλείψει και κάτι μπαρμπάδες με τα καθέδρασμυαλά που τον έκοβαν για πολύ πολύ επαναστατικό γιατί θέλανε λέει η κυρία Αριστερά να είναι υπεύθυνη για να κυβερνήσει τον τόπο. ο μικρός Σύριζα δεν τάχασε γιατί τον ζέσταναν απότομα τ' ατίθασα παιδάκια της κυρίας Αριστεράς πουζυγόδενυπομένουν και μένουν πάντα νέα κι έβαλαν στο μικρό Σύριζα μια ένεση επαναστατικότητας κι εκείνος άρχισε να τρέχει στις πλατείες στις πόλεις και τα χωριά και πήρε μέρος και στις εκλογές κι έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, σβήνοντας και τους μπαρμπάδες αλλά και τον θειούλη με τα γένια και το σκουριασμένογρανάζιστοκεφάλι. τα λαμόγια με τα κοφτερά δόντια και τα μεγάλα νύχια που δίδαξαν στην μεγάλη κυρία του παιχνιδιού, την Έρση μεταεννιάκεφάλια, τους χίλιουσκαιέναντρόπους υπερτιμολογήσεων κατηγόρησαν τον μικρό Σύριζα για τρομοκράτη κι ο μικρός Σύριζα άρχισε να κλαίει. τ΄ατίθασα παιδάκια της κυρίας Αριστεράς πουζυγόδενυπομένουν κι άρχισαν και γι' αυτό να τα λένε παλαβά, είπαν στον μικρό Σύριζα να μην δώσει σημασία αλλά εκείνος επειδή οπωσδήποτε ήθελε κάποιος να τον υιοθετήσει γιατί κρύωνε το χειμώνα αποφάσισε να μάθει τις λέξεις όχι καθαρά όπως τις έλεγαν τ΄ατίθασα παιδάκια της κυρίας Αριστεράς πουζυγόδενυπομένουν αλλά βρώμικα όπως τις αναμασούσαν τα λαμόγια με τα κοφτεράδόντιακαιταμεγάλανύχια, οι μπαρμπάδες με τα καθέδρασμυαλά κι ο θειούλης με τα γένια και το σκουριασμένογρανάζιστοκεφάλι: δι-α-πραγ-μά-τευ-ση, συλλάβισε την πρώτη κι ας είχε μάθει πως το πράγ-μα ήταν ένας λαός ολόκληρος με ψυχή που ήθελαν να την χαρίσουν στην Έρση μεταεννιάκεφάλια.

της Λίλας
(για την αντιγραφή: Κ.Αντωνιάδης)